تسکین بخشد سوز مرا
آرد بر لب راز و نیاز من
دل رنج هجران برده بسی
دارد شوق همنفسی
افتد امشب پرده ز راز من
بشنو از سازم ناله دارد از جدایی ها
به فغان آید از خودسری ها بی وفایی ها
به تو گوید ، که به مهرت ، دل من شود پایبند
به تحمّل ، مده پندم ، که اثر ندارد پند 

تو می گفتی جدایی گر نباشد عشق می میرد ولی هرگز نمی گفتی

 قانون جدایی نیز در خود منطقی دارد همه دارایی ام دوچشم بود

و کاروانی اشک که می کردم نثار مقدم راهت گاه رفتن

ولی آن شب چنان رفتی چنان تعجیل درتصمیم که از آن برکه ی قدس

 فقط گودال خاموشی پر از زخم شکایت ماند

 تو رفتی و اشارتهای رمز آلود مژگانم همه از گوشه ی چشم چپم

مایوس کوچیدند و اینک ای کلیم عشق ای تفسیر دلتنگی

شبی از دوردست جنگل حسرت

به نجوای دل انگیزی صدایم کن

که من از چنبر خواب فراموشی رها گردم

و با هرم دهانم شمع فریادی بدین مضموم بیفروزم :

بیا دست قشنگ مهربانت را عصایم کن که برخیزم

وشورانگیز شوق آلود به دامان شقایقها بیاویزم