سرخوش آن دل که از آن آگاه است

                         شاید این جمعه بیاید...شاید

                         پرده از چهره گشاید...شاید

دست افشان...پای کوبان می روم

بر در سلطان خوبان می روم

                         می روم بار دگر مستم کند

                         بی سر و بی پا و بی دستم کند

می روم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

                          هر که نشناسد امام خویش را

                           بر که بسپارد زمان خویش را

با همه لحن خوش آواییم

در به در کوچه ی تنهاییم

                          ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

                          نغمه ی تو از همه پر شور تر

کاش که این فاصله را کم کنی

محنت این قافله را کم کنی

                        کاش که همسایه ی ما می شدی

                         مایه ی آسایه ی ما می شدی

هر که به دیدار تو نایل شود

یک شبه حلال مسائل شود

                       دوش مرا حال خوشی دست داد

                        سینه ی ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت

شعله به دامان سیاوش گرفت

                        نام تو آرامه ی جان من است

                        نامه ی تو خط اوان من است

ای نگهت خاستگه آفتاب

در من ظلمت زده یک شب بتاب

                         پرده برانداز ز چشم ترم

                         تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یارومدد کار ما

کی و کجا وعده ی دیدار ما

                          دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

                          به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم

تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم

                          کدام گوشه ی مشعر  کدام کنج منا

                           به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش

تاصبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

ببوسم خاک پاک جمکران را

تجلی خانه ی پیغمبران را

                         خبر آمد خبری در راه است

                         سر خوش آن دل که ار آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید

پرده از چهره گشاید...

                     شاید.................       

                میلاد مسعود فخر بنی آدم

                           خانه زاد بیت المعمور    شهید سجاده  سحرگاه