كاش الآن آغوش گرمت سرپناه خستگيم بود،

دو تا چشمات پر از اندوه، واسه دل‌شكستگيم بود،

آرزوم اينه كه دستام توي دستاي تو باشه،

تنگي اين دل عاشق با نوازش تو واشه،

واسه چي خدا نخواسته من تو آغوش تو باشم؟

قول مي‌دم با داشتن تو هيچ غمي نداشته باشم،

همه‌ي هستي قلبم تو دو حرف خلاصه مي‌شه:

عشق تو،               بودن با تو،

دو نياز زندگيشه...

پرم از ترانه تو، گرچه واژه‌ها حقيرن،

خوبه وقتي نيستي پيشم، اونا دستامو مي‌گيرن...

راز عشق منو هيچ كسي غير مهتاب نمي‌دونه،

تنها شاهد واسه غصّه، گريه و تنهاييم اونه!

واي اگه من اين نبودم كاش مي‌شد پرنده باشم،

تا از اين دور بودن از تو بتونم بلكه رها شم!!!...

يه پرنده شم شبونه بكشم پر به خيالت،

برسم به لونه‌ي تو بگيرم سر زير بالت،

زندگيم رنگ خدا بود، اگه تنها تو رو داشتم،

اگه مي‌شد واسه گريه، رو شونت سر مي‌گذاشتم.......

هراسم نيست از عشق
دلم از عشق بيزاره
رفيقان نارفيقند و عزيزان قاصد حسرت
رفيقم، همدمم، درد سکوت و بُهت ديواره
در اين متروکه دنيا که ياری نيست
نشانی از کسی يا از دياری نيست
به عشقی جز خداوند اعتباری نيست
ياری نيست
ياری نيست

سنگ آهم را
نگاهم را
فرو کوبم به در يک بار ديگر
کعبه را پيچيده ام در مخمل سبز خيالت بار ديگر
ای بسيط آسمان
ای بلندای زمان
با تو من بشناختم معنای هستی و صفا را
مشق هر شب می کنم نام تُرا پروردگارا
هراسم نيست از عشق

دلم از عشق بيزاره
رفيقان نارفيقند و عزيزان قاصد حسرت
رفيقم همدمم درد سکوت و بهت ديواره

تسکین بخشد سوز مرا
آرد بر لب راز و نیاز من
دل رنج هجران برده بسی
دارد شوق همنفسی
افتد امشب پرده ز راز من
بشنو از سازم ناله دارد از جدایی ها
به فغان آید از خودسری ها بی وفایی ها
به تو گوید ، که به مهرت ، دل من شود پایبند
به تحمّل ، مده پندم ، که اثر ندارد پند 

تو می گفتی جدایی گر نباشد عشق می میرد ولی هرگز نمی گفتی

 قانون جدایی نیز در خود منطقی دارد همه دارایی ام دوچشم بود

و کاروانی اشک که می کردم نثار مقدم راهت گاه رفتن

ولی آن شب چنان رفتی چنان تعجیل درتصمیم که از آن برکه ی قدس

 فقط گودال خاموشی پر از زخم شکایت ماند

 تو رفتی و اشارتهای رمز آلود مژگانم همه از گوشه ی چشم چپم

مایوس کوچیدند و اینک ای کلیم عشق ای تفسیر دلتنگی

شبی از دوردست جنگل حسرت

به نجوای دل انگیزی صدایم کن

که من از چنبر خواب فراموشی رها گردم

و با هرم دهانم شمع فریادی بدین مضموم بیفروزم :

بیا دست قشنگ مهربانت را عصایم کن که برخیزم

وشورانگیز شوق آلود به دامان شقایقها بیاویزم

لحظه های بی كسيم رو ، پای حرف تو می شينم

می دونستی قلب تنهام ، ديگــــــه آرزو نـــداره

توی چشمون غريبـــم ، تا سحــر بارون مي باره

می دونستی وقتی نيستی  دل مــن چقدر غريبــه

لحظه ی جدايی از تو ، به خــدا دلـــم می گيــره

می دونستــی دله تنگـم ، واسه تو ترانـه گفتــه

تمـوم هوش خودش رو ، واسه خاطــر تــو باختــه

مي دونستی تنگ غـــروبا ، تو دلم ماتم می شينـه

يــاد چشمـــون قشنـگت ، شبامــو ازم مي گيــره

می دونستی عاشقونه ، با دلت زنـدگی كــردم

حتی وقتـی كه نبـودی ، به يادت گريـه می كـردم

می دونستی تك و تنهام ، وقتی كه پيشم نباشــی

تو قسم خوردی دوباره ، ديگه غافل از دلم نباشـی

می دونستـی دل عاشـق ، توی دنيای تو اسيــره

بــه خــدا از غـم عشـقت ، دل من داره می ميــره

دلگیر دلگیرم مرا مگذار و مگذر
از غصه میمیرم مرا مگذار و مگذر
با پای از ره مانده در این دشت تبدار
ای وای میمیرم مرا مگذار و مگذر
سوگند بر چشمت که از تو تا دم مرگ
دل بر نمیگیرم مرا مگذار و مگذر
بالله که غیر از جرم عاشق بودن ای دوست
بی جرم و تقصیرم مرا مگذار و مگذر
با شهپر اندیشه دنیا گردم اما
در بند تقدیرم مرا مگذار و مگذر
آشفته تر ز آشفتگان روزگارم
از غم به زنجیرم مرا مگذار و مگذر